Sitatunga

Sitatunga
(Tragelaphus spekii)

Gatunek średniej wielkości antylopy, ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich, blisko spokrewniony z buszbokiem.

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje obszary Afryki Środkowej i Zachodniej.

Jego siedliskiem są podmokłe tereny (bagna, trzęsawiska) oraz wilgotne lasy równikowe wokół jezior i wzdłuż rzek.

Ubarwienie zmienne, zależnie od regionu, może być różne u poszczególnych osobników. U dorosłych samców zwykle szare lub prawie czarne, u samic i niedojrzałych samców czerwonopłowe. U obu płci występują białe znakowania na części twarzowej głowy oraz białe pasy i cętki na reszcie ciała. U dojrzałych samców pojawia się biała pręga na grzbiecie i skąpa grzywa. Nogi długie i smukłe, zakończone wąskimi i długimi racicami, stanowiącymi przystosowane do poruszania się po terenie podmokłym i grząskim. Uszy średniej wielkości.

Prowadzą osiadły tryb życia. Są aktywne zarówno w dzień, jak i w nocy. Żyją samotnie, w parach lub małych grupach. Samice formują luźne stada. Młode samce również spotykane są w luźno powiązanych grupach. Dorosłe samce bytują samotnie i - poza okresem rozrodu - unikają kontaktów z innymi osobnikami.

Zobacz też inne zdjęcia:

Zeberka timorska

Zeberka timorska, zeberka, amadyna zebrowata
(Taeniopygia guttata)

Gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych (Estrildidae)

Zamieszkuje Australię, gdzie jest liczny i Małe Wyspy Sundajskie. Jest to ptak chętnie hodowany w klatkach na całym świecie.

U zeberek występuje dymorfizm płciowy. Samce, w przeciwieństwie do samic, posiadają pomarańczowe policzki oraz rude piórka w białe kropki pod skrzydłami. U obu płci płaszcz jest brązowawy, wierzch głowy szary lub popielaty, spód ciała biały, pierś lekko prążkowana, oddzielona od brzucha czarną kreską. Ogon w poprzeczne, czarno-białe pasy. Dziób mocny, czerwony. Pod okiem czarna, pionowa kreska.

Zeberki są towarzyskie, żyją często w dużych stadach liczących 10-100 osobników.

Zeberki zamieszkują suche tereny trawiaste i inne tereny otwarte z niewielką ilością drzew. Potrzebują do życia bliskości wody, ponieważ żywią się nasionami i muszą pić.

Waran żółty

Waran żółty
(Varanus melinus)

Waran ten osiąga do 120 cm długości. Ma długie pazury i do pewnego stopnia chwytny ogon co umożliwia mu wspinaczkę wśród gałęzi.

Preferuje siedliska podmokłe, chętnie pływa i nurkuje.

Zamieszkuje gęste i wilgotne lasy tropikalne.

Występuje w Indonezji na wyspie Sula.

Zobacz też inne zdjęcia:

Ibis białowąsy

Ibis białowąsy
(Bostrychia hagedash)

Gatunek ptaka z rodziny ibisów (Threskiornithidae).

Szarozielony z metalicznym, czerwonozielonym nalotem na skrzydłach i białym paskiem na policzku. W locie skrzydła przypominają skrzydła warugi. Żyje samotnie, w parach albo w małych stadkach, żeruje na terenach otwartych. Długość ciała do 76 cm.

Występuje w Afryce bez rejonów południowo-zachodnich. Pospolity na obszarach wilgotnych lub blisko wody.

Zobacz też inne zdjęcia:

Drzewołaz żółtopasy

Drzewołaz żółtopasy, drzewołaz żółtoczarny
(Dendrobates leucomelas)

Gatunek płaza z rodziny drzewołazów. Jest aktywny w dzień.
Występuje w Brazylii, Wenezueli i Gujanie.
Dorasta do 4,5 cm, żyje ok 13 lat.

Brzuszek i grzbiet intensywnie czarny, całe ciało pokrywają symetrycznie rozłożone żółte kleksy. U młodych żab plam jest o wiele mniej. Są to drzewołazy bardzo ruchliwe. Jak każdy drzewołaz z rodzaju dendrobates jest trująca, a jej gruczoły produkują alkaloidy działające na układ nerwowy.

Zobacz też inne zdjęcia:

Kot domowy

Kot domowy
( Felis catus, Felis silvestris catus,  Felis domesticus)

Udomowiony gatunek ssaka z rzędu drapieżnych z rodziny kotowatych.

Koty zostały udomowione ok. 9500 lat temu i są obecnie najpopularniejszymi zwierzętami domowymi na świecie. Gatunek prawdopodobnie pochodzi od kota nubijskiego, przy czym w Europie krzyżował się ze żbikiem. Jest uznawany za gatunek inwazyjny.

Kot domowy ma okrągłą głowę, duże oczy przystosowane do widzenia w niskim natężeniu światła, spiczaste uszy. Posiada bardzo dobry słuch i wzrok; węch około czterokrotnie silniejszy od ludzkiego oraz dobrze wykształcony zmysł dotyku. Posiada włosy czuciowe, wydatne zwłaszcza nad górną wargą, także nad oczami i na policzkach oraz po wewnętrznej stronie przednich łap.

Zobacz też inne zdjęcia:

Ibis czarnopióry

Ibis czarnopióry (Threskiornis molucca) 

Gatunek dużego ptaka z rodziny ibisów (Threskiornithidae). 

Zamieszkuje Australię, Nową Gwineę, Małe Wyspy Sundajskie i Moluki.

 

Ma białe upierzenie oraz nagą czarną głowę, czarny dziób zakrzywiony do dołu i czarne nogi. Długość ciała — ok. 77 cm.

 

Zamieszkuje miejsca w pobliżu wody: 

laguny, bagna, rozlewiska i zarośla mangrowe.

 

Odżywia się mięczakami, owadami, skorupiakami i małymi kręgowcami. Rozmnaża się w wielkich koloniach po 20 000 par ptaków.

Mysz leśna

Mysz leśna (Apodemus flavicollis) 

Gatunek gryzonia z rodziny myszowatych.
Występuje od Wielkiej Brytanii poprzez większą część kontynentalnej Europy aż do Uralu w Rosji.
Środowisko jej występowania to przede wszystkim zarośla lasów mieszanych i liściastych, parki i ogrody. Zimą przenosi się do domostw. W górach występuje do 1850 m n.p.m.

Potrafi sprawnie wspinać się na drzewa, osiągając dużą wysokość (powyżej 20 m).
Gryzoń o długości ciała 8–13 cm, ogona 9–12 cm i masie ciała 20–60 g. Mysz leśna jest największą spośród myszy występujących w Polsce.
Charakteryzuje się żółtawobrązowym ubarwieniem z białym brzuchem, na szyi jest jaśniejsza, posiada ochrową obrożę. Ma duże oczy i uszy.
Jest wszystkożerna. W jej pokarmie dominują nasiona, owoce, grzyby, pąki i pędy roślin oraz owady.

Rusałka pawik

Rusałka pawik (Inachis io)

Gatunek motyla z rodziny rusałkowatych. Występuje w Azji i Europie po Japonię, w Polsce jest jednym z najbardziej pospolitych motyli.

Długość ciała 35 mm, rozpiętość skrzydeł 50–55 mm. Ma skrzydła ubarwione w intensywnie brązowo-czerwonym kolorze. Najbardziej charakterystyczną cechą tego gatunku, po której łatwo odróżnić go od innych gatunków motyli są duże, wielokolorowe (niebiesko-czarne) plamki („pawie oczka”) na końcach przednich i tylnych skrzydeł. Plamki te to mechanizm obronny; imitując oczy mają zasugerować ewentualnemu napastnikowi, że czai się tutaj groźny drapieżnik.

Występuje na polanach i skrajach lasów, w ogrodach, sadach, na nieużytkach i w wielu innych miejscach. Wszędzie jest bardzo pospolita. Postać dorosła występuje przez całe lato, można ją spotkać na różnych kwiatach, z których spija nektar.

 Okres godowy przypada na wiosnę, potem drugi raz w lecie.

Zobacz też inne zdjęcia:

Skrzydlica ognista

Skrzydlica ognista, Ognica pstra, skrzydlica pstra, ryba motyl
(Pterois volitans)

Nazwy skrzydlica i motyl morski nawiązują do wyglądu płetw piersiowych, natomiast ognica i (skrzydlica) ognista – do ognistego bólu jaki wywołuje u człowieka jej jad. Nazywana bywa też smokiem morskim.

Drapieżna ryba morska z rodziny skorpenowatych. Poławiana jako ryba konsumpcyjna, często trzymana w akwariach

Występuje przy twardym dnie oraz na obrzeżach lagun i raf. Spotkać ją można zarówno w wodach płytkich 1–2 m jak i głębokich do 60 m. Na Wschodniej części Oceanu Indyjskiego i zachodniej części Oceanu Spokojnego

Ognica pstra jest rybą osiągającą do ok. 45 cm długości. Ubarwienie jest zmienne, zazwyczaj biało-czerwone-czarne, przystosowane do otoczenia.

Jaskrawe barwy jej ciała ostrzegają wrogów, że jest jadowita i może zadać ukłucia o skutkach groźnych nawet dla człowieka.

Ognica pstra rozpoczyna aktywność o zmierzchu, dzień spędza ukryta w rozpadlinach skalnych, niemal nieruchomo.  Żywi się rybami, krabami oraz krewetkami

Zobacz też inne zdjęcia:

Fenek

Fenek (Vulpes zerda)

 Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Osiąga 30–40 cm długości, samce ważą ok. 1,5 kg, samice ok. 0,8 kg.

 Ma charakterystyczne, duże uszy, dorastające do 5 cm, dzięki którym ma dobry słuch i może efektywnie chłodzić ciało.

Fenek jest zwierzęciem nocnym, sypia w podziemnych norach. Odżywia się szarańczakami, chrząszczami, poluje także na ptaki i gryzonie.

Występuje na suchych i pustynnych terenach Półwyspu Arabskiego i północnej Afryki

Fenki mają łagodne usposobienie i łatwo je oswoić. Często spotykane są w hodowlach prywatnych.

Zobacz też inne zdjęcia:

Latolistek cytrynek

Latolistek cytrynek, listkowiec cytrynek (Gonepteryx rhamni)

Gatunek występuje w Europie, północnej Afryce, strefie umiarkowanej w Azji (aż po Japonię). W Polsce gatunek pospolity.

Skrzydło przednie z charakterystycznym, zaostrzonym wierzchołkiem, skrzydło tylne z niewielkim ząbkiem. Skrzydła samców są cytrynowożółte, natomiast skrzydła samic zielonkawobiałe. Na skrzydłach znajdują się charakterystyczne pomarańczowe punkty. Rozpiętość skrzydeł: 48-55 mm.

Jest bardzo pospolitym motylem. Występuje zarówno na nizinach, jak i w górach. Typowym środowiskiem życia są wolne przestrzenie w pobliżu lasów. Można go także spotkać na nasłonecznionych polanach i w ogrodach, lasach, zaroślach, miedzach, terenach ruderalnych.

Nazwa "Listkowiec" wzięła się z tego że zimuje w opadłych listkach, a "cytrynek" nie tylko od koloru ale i zapachu, jego skrzydełka pachną cytryną.

Zobacz też inne zdjęcia:

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos)



Gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych. Zamieszkuje Azję, Europę Północną i Amerykę Północną. Niezagrożony wyginięciem.

Sierść niedźwiedzia brunatnego ma barwę ciemnobrązową, choć niektóre jego podgatunki mogą mieć futro jaśniejsze.
W pozycji wyprostowanej Ursus arctos mierzy  w zależności od płci od 1,8 m do 3 m.
 Masa ciała poszczególnych osobników waha się między  200 a 780kg.
Niedźwiedzica wydaje na świat co dwa lata dwoje-troje młodych.
Ciąża trwa około 8 miesięcy. Poród następuje zwykle między grudniem a lutym.

Niedźwiedź brunatny żyje średnio 20-25 lat, w niewoli do 40.
Jest wszystkożerny; żywi się nasionami, grzybami, dżdżownicami, ślimakami, jajami ptaków, miodem, poluje także na zwierzynę leśną, łowi też ryby.
Środowisko życia stanowią puszcze, tajga oraz zalesione rejony górzyste.

 Zobacz też inne zdjęcia:

 

Liściołaz żółty

Liściołaz żółty, liściołaz złocisty, liściołaz straszliwy (Phyllobates terribilis)

Gatunek płaza z rodziny drzewołazowatych. Liściołaz prowadzi naziemny tryb życia. Jest aktywny w ciągu dnia. Żywi się stawonogami. Podstawę jego diety stanowią owady. Okres godowy przypada na porę deszczową. Samica składa jaja wśród ściółki lub w zagłębieniach pod kamieniami. Po zapłodnieniu samiec przejmuje opiekę nad złożeniem.

Występuje jedynie w prowincji Cauca (okolice rzeki Cauca) w Kolumbii, na nizinach porośniętych wilgotnym lasem tropikalnym.

To najbardziej jadowity płaz na świecie. Duży ssak może zdechnąć tylko w wyniku polizania powierzchni, po której ten płaz przeszedł.

Tubylcy korzystają ze strzał nasączonych jadem wytworzonym przez liściołaza złocistego podczas polowań na drobne zwierzęta. strzałą zachowuje swoje właściwości przez 2 lata.

Zobacz też inne zdjęcia: